Steun ons

Sterkte

8 december 2017
2 minuten

Na de uitvaart van haar man, moet de kersverse weduwe naar de koffietafel voor de condoleance. Daar ziet ze erg tegenop, zo merkte pastor Paulien van Bohemen.

Door Paulien van Bohemen

"Dit was niet de bedoeling. Ik had eerst dood moeten gaan, niet hij. Nu ben ik alleen en ik kan het niet, ik wil dit niet." Tranen rollen over haar wangen. Ze haalt luidruchtig haar neus op. Haar zoon die achter haar rolstoel staat, wrijft zachtjes over haar linkerschouder. Ik hurk bij haar neer en kijk haar aan. "Ach meisje", zegt ze, "jij kunt er ook niks aan doen, jij hebt er een hele mooie mis van gemaakt voor mijn man. Maar het leven is wel heel oneerlijk, begrijp je?" Ze knijpt in het gouden kruisbeeldje op haar schoot, precies in Jezus’ middel. Het kruisje lag de hele uitvaart op de kist van haar man. Vlak voordat vier heren de kist lieten dalen, gaf ik het haar. "Hoe moet ik in godsnaam verder zonder hem?" fluistert ze. Ik kijk langs haar over het grote grasveld, omzoomd door bijna kale eiken. Links van het midden ligt een berg grijs zand die het graf aan het zicht onttrekt. De weduwe duikt weg in de kraag van haar bruine winterjas. "Kom mam, we kunnen hier niet blijven, want de familie wacht op je bij de koffietafel", zegt haar zoon. Ze zucht. "Daar heb ik helemaal geen trek in, al die mensen. Wat moet ik zeggen? Ik wil eigenlijk gewoon naar bed." Moeizaam gaat ze wat verzitten in haar rolstoel. "Wedden dat iedereen direct 'sterkte' zegt? Dat staat ook op de meeste kaarten die ik deze week kreeg. Want ze willen dat je sterk bent. Ik hoorde laatst iemand zeggen over haar buurvrouw dat die het zo goed doet na het overlijden van haar man. Waar slaat dat eigenlijk op? Ik wil niks goed doen en geen sterkte, maar gewoon alles bij elkaar janken." Ze fronst haar wenkbrauwen, neemt me op alsof ze me voor het eerst ziet. "Nou, meisje, jij zult het wel koud hebben gekregen, ga maar gauw naar huis. Naar je man. Geniet maar van hem. Voor je het weet, is hij ook dood en begraven en sta je tussen de cake en de koffie handjes te schudden. Kom je nog een keertje bij me langs?" Ik knik, leg even mijn hand op haar koude hand. Ik kom overeind. Haar zoon geeft me een stevige handdruk. Hij draait de rolstoel en rijdt langzaam over het pad naar de uitgang van de begraafplaats. Het grind knispert onder de wielen. Ik kijk ze na tot ze achter een taxushaag verdwijnen.

Paulien van Bohemen

Lees meer

Paulien van Bohemen (1982, Tilburg) is werkzaam als geestelijk verzorger in een woon-zorgcentrum voor ouderen. Daarnaast is ze geestelijk verzorger in een hospice en werkt ze als zzp'er in de eerstelijns geestelijke verzorging (geestelijke verzorging bij mensen thuis). Ze studeerde theologie aan de Theologische Faculteit Tilburg en maakte na het behalen van haar propedeuse de overstap naar HBO-verpleegkunde. Ze was vier jaar werkzaam als verpleegkundige in de psychiatrie. Later hervatte ze de studie theologie, maar nu aan de Fontys Hogeschool te Tilburg. Daar studeerde ze in 2015 cum laude af. Haar motto: “Dat God er is, is een vreemd, maar onvervreemdbaar weten (vrij naar een liedregel uit het lied Om het Geheim van A. Bosch).”

Reacties

  1. Net terug van een begrafenis....deze ,mevrouw zegt precies wat ik denk! Ik heb mijn man nog maar als ik eraan denk hoe ik dat zou moeten doen, handjes schudden en allerlei goed bedoelende woorden aanhoren terwijl ik alleen maar stuk ben van binnen en wil huilen (kan ik dat tegenhouden, die stroom van tranen?). Mag die beker aan mij voorbij gaan? En ach, ik weet: het hoort erbij.

  2. Beste Paulien en Margo,

    zomaar enkele woorden zonder waarde-oordeel als troost voor de verleden tijd en komende tijd...
    Paulien, sterkte om in geleidelijkheid heel zachtjes terug in jouw vernieuwde veer-Kracht te mogen komen... Alle goeds elke nieuwe spiksplinternieuwe dag...

    Troost is daar waar pijn gewoon mag zijn.

    Troost is jouw verdriet op mijn tafel.
    Pijn die er mag zijn.
    Troost is de kracht van stilte.
    Mijn luisteren zonder oordeel.
    Troost is oefenen in weinig.
    Niet oordelen. Niet spreken.
    Geen wijze raad.
    Troost is amper iets.
    Behalve er zijn.
    Daar en dan.
    Dichtbij. ( Bond Zonder Naam)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Verder lezen

Meer van 

Overdenkingen René Grotenhuis gebundeld

December vorig jaar overleed René Grotenhuis, hoofdredacteur van de Bezieling. Zijn overdenkingen over leven en sterfelijkheid, die hij voorafgaand aan een ingrijpende operatie  schreef,  zijn nu gebundeld: Woorden op de drempel. De bundel is te bestellen bij uitgeverij Adveniat. De opbrengst komt ten goede aan de Bezieling. (Lees meer)

Over de Bezieling

De Bezieling is een gratis online kwaliteitsmagazine voor mensen die op zoek zijn naar inspiratie, bemoediging en ankerpunten in het leven en daarbij nieuwsgierig zijn naar wat de christelijke traditie te bieden heeft.

Vrienden van de bezieling

Als ‘Vriend van de Bezieling’ heb je een streepje voor. Je deelt mee in drie extra’s, exclusief voor de vrienden:

  • ontmoet je favoriete Bezielingmedewerker
  • ontvang gratis ons jaarboek
  • neem deel aan het tentoonstellingsbezoek.

Het lidmaatschap kost 60 euro per jaar (méér mag) en kan op ieder moment ingaan. Als Vriend draag je bij aan een stabiele basis voor de Bezieling en daarmee aan de ontmoeting van hedendaags leven en christelijke spiritualiteit.

Volg de bezieling

Aanmelding nieuwsbrief

cross