Steun ons

Paulien van Bohemen is geestelijk verzorger in een verpleeghuis. Ze tekent scènes op uit het dagelijks leven aldaar. " Ja, ik maak er maar een grapje van, terwijl ik net zo goed zou kunnen janken."

Door Paulien van Bohemen

“Dus u verzorgt onze geest? Op verzoek of ook ongevraagd?” Hij zit aan de eettafel in zijn appartement en roert in een donkerblauwe mok met hete thee. “Nou, kom maar even binnen,” wenkt hij. “Mijn geest kan namelijk wel een opknapbeurt gebruiken. Maar het zal een heel karwei worden, vrees ik.” Hij gaat rechtop zitten en sluit zijn ogen. “De draadjes moeten weer worden aangesloten, de schroeven aangedraaid en de hele boel gesmeerd. Ga uw gang.”

Na een halve minuut brengt hij zijn handen naar zijn hoofd en tast zijn kale schedel af. “Ik voel niks, ik wil mijn geld terug,” zegt hij terwijl hij zijn ogen opent. Er verschijnt een flauwe glimlach op zijn gezicht, die meteen weer verdwijnt. “Ja, ik maak er maar een grapje van, terwijl ik net zo goed zou kunnen janken. Ik heb nu drie jaar alzheimer. Sinds een tijdje woon ik hier. Ik dacht eerst, dat muren op me af zouden komen, maar ik voel me juist heel veilig. Deze kamer beschermt mij.” Hij kijkt om zich heen en knikt goedkeurend. “Ik zit het liefst de hele dag televisie te kijken, maar mijn zoon zegt, dat ik ook af en toe weg moet. Naar het winkeltje beneden of een praatje maken in de hal. Nou, nog voor geen miljoen. Ik zie het al helemaal fout gaan. Ben ik daar en weet ik de weg niet meer terug. Sta ik daar als een hulpeloos mannetje, dat een wildvreemde moet aanklampen om zich thuis te laten brengen. Nee, dat vind ik nogal sneu.”

Hij neemt een slok van zijn thee en staart naar het tafelblad. Op de gang klinkt het piepen van de medicijnenkar over het laminaat.

“Weet u, als ik ’s avonds in bed lig, moet ik heel diep nadenken welke kleren ik die dag aan had. Wanneer ik terugkom van de maaltijd in de  huiskamer weet ik vaak niet meer wat ik gegeten heb. Laat staan, dat ik nog een beeld heb bij mijn tafelgenoten. Als de zuster vraagt of ik lekker gegeten heb, zeg ik voor de zekerheid altijd maar ‘ja.’ Gelukkig ben ik een makkelijke eter, dus ik geloof niet dat ik dan lieg.” Hij slaat zijn ogen op naar het plafond. “Het voelt net alsof er iemand in mij woont, die na elke gebeurtenis mijn hoofd op slot doet, zodat ik niet meer bij mijn herinneringen kan. Dat voelt zo machteloos.” Hij zucht diep en kijkt weer voor zich uit. “Nou, dank, dat u even naar mij wilde luisteren. Dag lieverd. O nee, dat is onbehoorlijk van mij. Ik neem het terug. Hoor mij nou. Zoiets zou ik vroeger nooit gezegd hebben. Wilt u mij niet kwalijk nemen en dit alstublieft niet in mijn dossier schrijven?” Hij kijkt smekend. “Straks moet ik mijn spullen pakken en ik wil hier echt niet meer weg.”

Paulien van Bohemen

Lees meer

Paulien van Bohemen (1982, Tilburg) is werkzaam als geestelijk verzorger in een woon-zorgcentrum voor ouderen. Daarnaast is ze geestelijk verzorger in een hospice en werkt ze als zzp'er in de eerstelijns geestelijke verzorging (geestelijke verzorging bij mensen thuis). Ze studeerde theologie aan de Theologische Faculteit Tilburg en maakte na het behalen van haar propedeuse de overstap naar HBO-verpleegkunde. Ze was vier jaar werkzaam als verpleegkundige in de psychiatrie. Later hervatte ze de studie theologie, maar nu aan de Fontys Hogeschool te Tilburg. Daar studeerde ze in 2015 cum laude af. Haar motto: “Dat God er is, is een vreemd, maar onvervreemdbaar weten (vrij naar een liedregel uit het lied Om het Geheim van A. Bosch).”

Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Verder lezen

Eerste week Advent 2022

Treurt

Treurt met de hemelen
Treur  alle mensen van goede wil
Treur en blaas op de midwinterhoorn

Treur om wie neerschieten zonder aanzien
Treur om wie kinderen, moeders, hoogbejaarden neerknallen
Treur om wie alle oorlogsrechten verpletteren
Treur om wie flats en scholen en ziekenhuizen niet ontzien
Treur om wie dorpen en steden verwoesten
Treur om alle verlies van menselijkheid

Treur  en blaas met heel je ademkracht omdat je de hoop niet opgeeft
Treur omdat je in vrede blijft geloven
Treur uit liefde voor alle kwetsbare onschuldige mensen
Treur zonder voorkeur
God houdt van iedere  mens die licht en liefde wil zijn

Treurt nu zoveel mensen op de vlucht moeten
Treurt om wie veilige herbergen in brand steken
Treurt zolang er getreurd moet worden
Zalig de treurenden die het goede voor ogen houden
Zalig de treurenden die gericht zijn op de Algoede


Marinus van den Berg
EERSTE ZONDAG VAN ADVENT
27 november 2022

Over de Bezieling

De Bezieling is een gratis online kwaliteitsmagazine voor mensen die op zoek zijn naar inspiratie, bemoediging en ankerpunten in het leven en daarbij nieuwsgierig zijn naar wat de christelijke traditie te bieden heeft.

Vrienden van de bezieling

De vriendenkring is in het leven geroepen om de basis van de Bezieling te verstevigen. De vrienden dragen in belangrijke mate bij aan de ontwikkeling en financiële stabiliteit van het platform.

Het lidmaatschap bedraagt 60 euro per jaar (méér mag) en kan op ieder moment ingaan. Als Vriend maak je de Bezieling mee mogelijk en daarmee de ontmoeting van hedendaags leven en christelijke spiritualiteit.

Volg de bezieling

Aanmelding nieuwsbrief

cross