Steun ons

Overdenkingen - Blessuretijd

19 januari 2022
3 minuten

Op 8 december overleed René Grotenhuis nadat in het voorjaar bij hem slokdarmkanker was geconstateerd. In aanloop naar een ingrijpende operatie schreef hij 16 korte overdenkingen. Vandaag de laatste aflevering: 'Leven in blessuretijd'.

Door René Grotenhuis

Toen ik twaalf jaar was, is mijn leven gered door een doortastende kinderarts. Sindsdien weet ik dat ik in blessuretijd leef. En dat is in mijn geval al best lang.

Ik was twaalf toen een paar dominostenen mijn gezondheid op het spel zetten. Ik werd slachtoffer van een roodvonkepidemie die toen op het Klein-Seminarie in Apeldoorn  heerste. Een (overigens bekende) complicatie daarvan is een nierbekkenontsteking die mij ruim een maand aan bed geboden hield. Toen, op derde kerstdag, kreeg ik hevige buikpijn. Mijn moeder vond het niet heel erg alarmerend: het eten met kerstmis en het gebrek aan beweging konden allicht een te zware belasting voor de maag en darmen vormen. Een beetje norit zou vast helpen. Wat het niet deed. Mijn toestand verslechterde zodanig dat de huisarts mij op liet nemen, maar ook in het ziekenhuis slaagde men er niet in een heldere diagnose te stellen . Ik had een niet echt te lokaliseren pijn in de hele buik. Op vrijdagavond besloot de kinderarts dokter Prakken dat er geen andere keuze was dan mij open te maken in de hoop iets te vinden. 'Anders’ , zo zei hij, ‘weten we zeker dat hij maandag dood is.’ De operatie leverde een geperforeerde blindedarm op die mijn hele buikholte had geïnfecteerd, waardoor de diagnose zo moeilijk te stellen was geweest.

Ik heb geen bewuste herinnering aan die vrijdag, maar was me nadien scherp bewust van de gedachte dat ik er ook niet meer had kunnen zijn. Niet dat ik er voortdurend van bewust ben, maar in zekere zin leef ik in blessuretijd. De wedstrijd was al bijna voorbij, het fluitsignaal had al bijna geklonken, maar er werd nog enige tijd bijgetrokken. Inmiddels dus al 58 jaar.

Was mijn leven onvoltooid geweest als ik toen als twaalfjarige was gestorven? Was het een voortijdig einde geweest van een leven dat zich nog maar nauwelijks had kunnen ontplooien, dat nog zoveel onontwikkelde niet gerealiseerde mogelijkheden had gehad?

En als nu, op mijn zeventigste, het einde zich zou aandienen, zou het dan voltooid zijn? Het initiatief-wetsontwerp voltooid leven van Pia Dijkstra noemt 75 als de leeftijdsgrens: daarna moeten mensen zelf kunnen kiezen voor een levenseinde omdat ze hun leven voltooid vinden. Als ik kijk naar de gemiddelde leeftijd is 70 nog redelijk vroeg: voor hoogopgeleide mannen ligt die op 82,8 jaar (slechts 77 voor laagopgeleide mannen, over gezondheidsverschillen gesproken).

Ik kan niet zo goed overweg met de discussie over het voltooid leven. Blijkbaar is er een moment waarop het leven voltooid is, dat daarvoor nog onvoltooid was. Maar wat moet er dan voltooid zijn? Is er dan een lijst die je afgevinkt kunt hebben? Wat moet je gedaan hebben of meegemaakt hebben, waar moet je geweest zijn om voor jezelf te kunnen zeggen dat het leven voltooid is? Dat lijkt me al knap ingewikkeld maar nog veel ingewikkelder is dat er blijkbaar ook onvoltooid leven is, leven dat te jong is afgebroken en waarbij mensen de afvinklijst niet hebben voltooid: er zijn nog teveel vakjes niet aangekruist.

Ik geloof dat er in christelijk perspectief geen onvoltooid leven bestaat. Het zou mij een bizarre gedachte zijn dat mijn vroegtijdige dood op twaalfjarige leeftijd betekend zou hebben dat mijn leven in de ogen van God onvoltooid was, dat Hij mijn leven dan in Zijn licht zou hebben opgenomen als een onaf leven, een leven waaraan nog het nodige zou ontbreken.

Het is in zekere zin een bevrijdende gedachte dat het niet uitmaakt of ik op mijn twaalfde was gestorven of nu op mijn zeventigste of dat ik nog een flink aantal jaren mee mag blijven doen. In God, zo schreef ik ooit, is geen kwantiteit, alleen maar kwaliteit.

 

René Grotenhuis

Lees meer

René Grotenhuis (1951-2021) studeerde theologie en was zes jaar werkzaam als pastoraal werker in de wijk Ondiep (Utrecht). Daarna werkte hij o.a. als directeur in de thuiszorg, voor Pharos, kenniscentrum voor vluchtelingen en gezondheidszorg en (tot 2013) als algemeen directeur van Cordaid. Hij was vicevoorzitter van VKMO (Vereniging van Katholieke Maatschappelijke Organisaties). Hij schreef ‘Van Macht ontdaan” (2015) en ‘Zout’ (2020) over de betekenis van de christelijke traditie in onze tijd. Tot aan zijn overlijden, 8 december 2021, was René columnist, voorzitter van het bestuur en hoofdredacteur van de Bezieling.

Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Verder lezen

Overdenkingen René Grotenhuis gebundeld

December vorig jaar overleed René Grotenhuis, hoofdredacteur van de Bezieling. Zijn overdenkingen over leven en sterfelijkheid, die hij voorafgaand aan een ingrijpende operatie  schreef,  zijn nu gebundeld: Woorden op de drempel. De bundel is te bestellen bij uitgeverij Adveniat. De opbrengst komt ten goede aan de Bezieling. (Lees meer)

Over de Bezieling

De Bezieling is een gratis online kwaliteitsmagazine voor mensen die op zoek zijn naar inspiratie, bemoediging en ankerpunten in het leven en daarbij nieuwsgierig zijn naar wat de christelijke traditie te bieden heeft.

Vrienden van de bezieling

De vriendenkring is in het leven geroepen om de basis van de Bezieling te verstevigen. De vrienden dragen in belangrijke mate bij aan de ontwikkeling en financiële stabiliteit van het platform.

Het lidmaatschap bedraagt 60 euro per jaar (méér mag) en kan op ieder moment ingaan. Als Vriend maak je de Bezieling mee mogelijk en daarmee de ontmoeting van hedendaags leven en christelijke spiritualiteit.

Volg de bezieling

Aanmelding nieuwsbrief

cross