Steun ons

'Ik kan niet zonder hem en niet met hem', denkt Annemarie Scheerboom soms. Maar als manlief dan voor een cursus enkele dagen van huis is, beseft zij dat het toch net even anders ligt.

Door Annemarie van Diepen-Scheerboom

Het was de dag dat hij ’s avonds zou vertrekken, voor een paar dagen op cursus. De dag begon als zo vaak met een bijeenkomst in ons bed. ‘Al’ onze kinderen en wijzelf liggen dan gezellig bij elkaar te kletsen over van alles en nog wat. De twee jongsten krijgen ondertussen hun ochtendborst.

Toen het bijna tijd was om aan het ontbijt te beginnen, kwam hij nog even knuffelen. Na twee kleine friemelaars tegen me aan te hebben gehad, voelde dit weer heel anders. Waar ik de kleintjes waarschijnlijk een veilig gevoel gaf met mijn moederkloeklijf, zo gaf mijn man mij een veilig gevoel met zijn grote mannenlijf. Ik besefte: ‘straks is hij weg’, terwijl ik ondertussen een traantje wegpinkte en hem nog even extra goed vasthield.

Zo idyllisch als de dag begon, zo normaal was het opstaan-naar-school-naar-werk-naar-huisgaan-riedeltje. De kruimels en troepjes op het aanrecht waarvan wordt beweerd dat het opgeruimd is als de boosdoener van huis gaat - ja, ja - die mag ik natuurlijk weer opruimen. Kleren op de grond gesmeten, vieze sokken vergeten in de was te doen, maar wel heel lief: de tafel afgeruimd! Maar dan weer niet afgenomen.

Aan het eind van de dag zou manlief de oudste ophalen van een partijtje van een vriendje, wat hij vergeten was. De moeder van het vriendje had mij al gebeld met de vraag of we Daniël op wilden komen halen, want alle andere kindjes waren al weg. Ik kon wel door de grond zakken van schaamte, want manlief was al eens eerder vergeten onze zoon bij dit vriendje af te halen. Ik zou er gek van worden!

Gelukkig is er dan ook weer de balans. Toen ik tegen etenstijd inderdaad helemaal overprikkeld was, bood hij aan het eten klaar te maken. En had ik al gezegd dat hij degene was die ’s ochtends het ontbijt had verzorgd, de schooltasjes had ingepakt en de kinderen naar school gebracht? Onze een-na-oudste heeft nota bene net leren fietsen en hij had haar rennend naar school begeleid zodat zij voor de eerste keer naar school kon fietsen. Uiteindelijk is het toch ook hun eigen papa die het hardst voor onze kinderen zou juichen.

Als hij ’s avonds de kinderen bedklaar heeft gemaakt en iedereen uitgebreid gedag zegt, ben ik als laatste aan de beurt. We geven elkaar een dikke knuffel. Ik fluister in zijn oor dat hij de dingen soms wat ‘anders’ doet, maar dat hij het wel altijd zo goed bedoelt. En dat ik heel veel van hem houd en hem heel erg ga missen. En dat hij voorzichtig moet rijden.

Ik kan niet met hem en ook niet zonder hem. Maar als ik even een paar dagen zonder hem te stellen heb, besef ik des te meer dat ik best met hem kan. Maar ook zonder hem. Want de ochtend erna fiets ik met onze vier kinderen door de straat, terwijl ik daarvoor nog even de fietsketting op haar fiets heb gelegd, geef ik Noa een zetje zodat zij kan beginnen met fietsen en komen we bíjna op tijd op school aan.

Toch vind ik het ook weer heerlijk om hem straks, na een aantal dagen, weer een dikke knuffel te kunnen geven.

 

Annemarie van Diepen-Scheerboom

Lees meer

Annemarie van Diepen-Scheerboom is katholiek. Daarnaast is ze ook nog echtgenote, heeft ze vier kleine kinderen en is ze actief in haar kerk. Annemarie werkt als coach - zie coachemarie.nl - en ze schrijft columns voor zowel debezieling.nl als het Katholiek Nieuwsblad.
Ze studeerde biologie (Master of Science) en was een tijdlang werkzaam als biologiedocente in het middelbaar onderwijs. Gaande weg merkte ze dat persoonlijke ontwikkeling haar toch meer trok dan ontwikkelingen in de biologie op de middelbare school, wat leidde tot haar carrièreswitch.

Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Verder lezen

Eerste week Advent 2022

Treurt

Treurt met de hemelen
Treur  alle mensen van goede wil
Treur en blaas op de midwinterhoorn

Treur om wie neerschieten zonder aanzien
Treur om wie kinderen, moeders, hoogbejaarden neerknallen
Treur om wie alle oorlogsrechten verpletteren
Treur om wie flats en scholen en ziekenhuizen niet ontzien
Treur om wie dorpen en steden verwoesten
Treur om alle verlies van menselijkheid

Treur  en blaas met heel je ademkracht omdat je de hoop niet opgeeft
Treur omdat je in vrede blijft geloven
Treur uit liefde voor alle kwetsbare onschuldige mensen
Treur zonder voorkeur
God houdt van iedere  mens die licht en liefde wil zijn

Treurt nu zoveel mensen op de vlucht moeten
Treurt om wie veilige herbergen in brand steken
Treurt zolang er getreurd moet worden
Zalig de treurenden die het goede voor ogen houden
Zalig de treurenden die gericht zijn op de Algoede


Marinus van den Berg
EERSTE ZONDAG VAN ADVENT
27 november 2022

Over de Bezieling

De Bezieling is een gratis online kwaliteitsmagazine voor mensen die op zoek zijn naar inspiratie, bemoediging en ankerpunten in het leven en daarbij nieuwsgierig zijn naar wat de christelijke traditie te bieden heeft.

Vrienden van de bezieling

De vriendenkring is in het leven geroepen om de basis van de Bezieling te verstevigen. De vrienden dragen in belangrijke mate bij aan de ontwikkeling en financiële stabiliteit van het platform.

Het lidmaatschap bedraagt 60 euro per jaar (méér mag) en kan op ieder moment ingaan. Als Vriend maak je de Bezieling mee mogelijk en daarmee de ontmoeting van hedendaags leven en christelijke spiritualiteit.

Volg de bezieling

Aanmelding nieuwsbrief

cross